Opis
Scoletta del Santo, czyli Scuola del Santo, to historyczna siedziba bractwa św. Antoniego, na placu przed bazyliką w Padwie, obok Oratorium św. Jerzego. Na piętrze kryje nieoczekiwany skarb: pierwsze wielkie freski młodego Tycjana.
Budynek, ceglany jak kościoły antoniańskie, ma dwie kondygnacje. Na dole jest mały kościół bractwa z XV wieku; na górze, dobudowana w 1504 roku, Sala Priorale, w której zbierali się bracia. Wchodzi się do niej po osiemnastowiecznych schodach.
Sala ma rzeźbiony i malowany strop kasetonowy, a ściany podzielone na pola ramami ze złoconego drewna. Osiemnaście scen opowiada o życiu i cudach św. Antoniego; namalowało je na początku XVI wieku kilku malarzy weneckich, wśród nich Bartolomeo Montagna i Domenico Campagnola.
Najsłynniejsze są trzy freski Tycjana, namalowane między kwietniem a grudniem 1511 roku: święty, który sprawia, że noworodek przemawia w obronie czci matki, noga przywrócona młodzieńcowi i Cud zazdrosnego męża. Była to pierwsza naprawdę duża samodzielna praca malarza.
W Zazdrosnym mężu jest zaskakujący szczegół. Uniesione ramię żony, pośrodku sceny, nie jest tylko namalowane: Tycjan wymodelował je w lekkim reliefie w tynku, co dobrze widać na zdjęciu w świetle bocznym. W tle skruszony mąż klęka u stóp świętego.
Na parterze, w kościele, jest stela Gaspara Gozziego, pochowanego tu w 1786 roku, oraz drewniany posąg Niepokalanej noszony w procesjach, dzieło ucznia Canovy. Na podeście schodów piętnastowieczny obraz na desce pokazuje św. Antoniego piszącego na orzechu.
Z loggii wychodzącej na plac papieże odwiedzający Padwę błogosławili tłumy: Pius VI w 1782 roku, Pius VII w 1800 roku, jak przypominają dwie tablice, i Jan Paweł II w 1982 roku.
Budynek, ceglany jak kościoły antoniańskie, ma dwie kondygnacje. Na dole jest mały kościół bractwa z XV wieku; na górze, dobudowana w 1504 roku, Sala Priorale, w której zbierali się bracia. Wchodzi się do niej po osiemnastowiecznych schodach.
Sala ma rzeźbiony i malowany strop kasetonowy, a ściany podzielone na pola ramami ze złoconego drewna. Osiemnaście scen opowiada o życiu i cudach św. Antoniego; namalowało je na początku XVI wieku kilku malarzy weneckich, wśród nich Bartolomeo Montagna i Domenico Campagnola.
Najsłynniejsze są trzy freski Tycjana, namalowane między kwietniem a grudniem 1511 roku: święty, który sprawia, że noworodek przemawia w obronie czci matki, noga przywrócona młodzieńcowi i Cud zazdrosnego męża. Była to pierwsza naprawdę duża samodzielna praca malarza.
W Zazdrosnym mężu jest zaskakujący szczegół. Uniesione ramię żony, pośrodku sceny, nie jest tylko namalowane: Tycjan wymodelował je w lekkim reliefie w tynku, co dobrze widać na zdjęciu w świetle bocznym. W tle skruszony mąż klęka u stóp świętego.
Na parterze, w kościele, jest stela Gaspara Gozziego, pochowanego tu w 1786 roku, oraz drewniany posąg Niepokalanej noszony w procesjach, dzieło ucznia Canovy. Na podeście schodów piętnastowieczny obraz na desce pokazuje św. Antoniego piszącego na orzechu.
Z loggii wychodzącej na plac papieże odwiedzający Padwę błogosławili tłumy: Pius VI w 1782 roku, Pius VII w 1800 roku, jak przypominają dwie tablice, i Jan Paweł II w 1982 roku.