Opis
Prato della Valle to największy plac Padwy, mający prawie dziewięćdziesiąt tysięcy metrów kwadratowych, dwa kroki od Bazyliki Santa Giustina. W środku znajduje się zielona eliptyczna wyspa otoczona kanałem, a na obu jego brzegach podwójny pierścień posągów: spacer jak dla studentów, po trawie i w cieniu.
Wyspa Memmia to serce placu: około dwudziestu tysięcy metrów kwadratowych, z drzewami, ławkami i wielką rzeźbiarską kulą pośrodku. Otaczający ją kanał przekracza się czterema mostami, a południowy nazywa się Mostem Papieży.
Prawdziwym widowiskiem są posągi, w sumie 78: 40 na pierścieniu zewnętrznym i 38 na wewnętrznym. To profesorowie uniwersytetu, artyści, kondotierzy i dawni władcy Padwy, wszyscy związani z miastem. Wyrzeźbiono je w kamieniu z Vicenzy, miękkim wapieniu.
Wśród nich jest Antenor, mityczny założyciel Padwy, i posąg Giovanniego Poleniego, jedyny wykonany przez Antonia Canovę (dziś to kopia z 1963 roku). Wśród tylu mężczyzn jest tylko jedna kobieta: popiersie poetki Gaspary Stampy, u stóp posągu Andrei Briosco.
Wokół placu stoją budowle warte obejrzenia: Bazylika Santa Giustina, Loggia Amulea i Palazzo Angeli, zbudowany w XV wieku jako rezydencja kardynała Bessariona. W soboty odbywa się tu tradycyjny targ miejski.
Nazwa myli. Mówi się „łąka”, ale przez wieki trawy było tam ledwie trochę, a „dolina” była nieckiem, w którym zastawała się woda. Już w czasach rzymskich było tu Campo di Marte, z teatrem; w średniowieczu odbywały się tu targi, jarmarki, turnieje i wyścigi konne, ale powodzie zamieniały plac w bagno.
Wszystko zmienił Andrea Memmo, wysłany z Wenecji do rządzenia miastem w 1775 roku. Kazał przywieźć dziesięć tysięcy wozów ziemi, by podnieść środek, i otoczył go kanałem zbierającym deszczówkę. Wyspa przyjęła jego imię. Miało na niej stanąć 54 drewnianych kramów, których czynsz miał pomóc zapłacić za prace.
Także posągi miały zasilić kasę: każdy obywatel czy grupa, które zapłaciły za jeden, dokładali się do budowy, od 135 do 150 cekinów. Zasady były surowe: żadnych świętych, żadnych żyjących osób, tylko postacie związane z Padwą.
Pierwszy posąg, Cyceron, zdjęto od razu, bo nie miał nic wspólnego z Padwą. Na jego miejsce postawiono Antenora, podarowanego miastu przez samego Memma.
Koniecznie zobacz
• 78 posągów na obu brzegach kanału.
• Posąg Giovanniego Poleniego.
• Bazylikę Santa Giustina.
Czy wiesz, że…?
• Posągów miało być 88: sześciu doży weneckich zostało powalonych przez żołnierzy Napoleona w 1797 roku.
• W XIX wieku Prato było bez trawy, z powodu zbyt wielu platanów: należało do „trzech bez” z ludowego powiedzenia o Padwie.
Wyspa Memmia to serce placu: około dwudziestu tysięcy metrów kwadratowych, z drzewami, ławkami i wielką rzeźbiarską kulą pośrodku. Otaczający ją kanał przekracza się czterema mostami, a południowy nazywa się Mostem Papieży.
Prawdziwym widowiskiem są posągi, w sumie 78: 40 na pierścieniu zewnętrznym i 38 na wewnętrznym. To profesorowie uniwersytetu, artyści, kondotierzy i dawni władcy Padwy, wszyscy związani z miastem. Wyrzeźbiono je w kamieniu z Vicenzy, miękkim wapieniu.
Wśród nich jest Antenor, mityczny założyciel Padwy, i posąg Giovanniego Poleniego, jedyny wykonany przez Antonia Canovę (dziś to kopia z 1963 roku). Wśród tylu mężczyzn jest tylko jedna kobieta: popiersie poetki Gaspary Stampy, u stóp posągu Andrei Briosco.
Wokół placu stoją budowle warte obejrzenia: Bazylika Santa Giustina, Loggia Amulea i Palazzo Angeli, zbudowany w XV wieku jako rezydencja kardynała Bessariona. W soboty odbywa się tu tradycyjny targ miejski.
Nazwa myli. Mówi się „łąka”, ale przez wieki trawy było tam ledwie trochę, a „dolina” była nieckiem, w którym zastawała się woda. Już w czasach rzymskich było tu Campo di Marte, z teatrem; w średniowieczu odbywały się tu targi, jarmarki, turnieje i wyścigi konne, ale powodzie zamieniały plac w bagno.
Wszystko zmienił Andrea Memmo, wysłany z Wenecji do rządzenia miastem w 1775 roku. Kazał przywieźć dziesięć tysięcy wozów ziemi, by podnieść środek, i otoczył go kanałem zbierającym deszczówkę. Wyspa przyjęła jego imię. Miało na niej stanąć 54 drewnianych kramów, których czynsz miał pomóc zapłacić za prace.
Także posągi miały zasilić kasę: każdy obywatel czy grupa, które zapłaciły za jeden, dokładali się do budowy, od 135 do 150 cekinów. Zasady były surowe: żadnych świętych, żadnych żyjących osób, tylko postacie związane z Padwą.
Pierwszy posąg, Cyceron, zdjęto od razu, bo nie miał nic wspólnego z Padwą. Na jego miejsce postawiono Antenora, podarowanego miastu przez samego Memma.
Koniecznie zobacz
• 78 posągów na obu brzegach kanału.
• Posąg Giovanniego Poleniego.
• Bazylikę Santa Giustina.
Czy wiesz, że…?
• Posągów miało być 88: sześciu doży weneckich zostało powalonych przez żołnierzy Napoleona w 1797 roku.
• W XIX wieku Prato było bez trawy, z powodu zbyt wielu platanów: należało do „trzech bez” z ludowego powiedzenia o Padwie.