Opis
Palazzo Zuckermann to duży pałac z początku XX wieku przy corso Garibaldi w Padwie, naprzeciwko Musei Civici degli Eremitani. Dziś należy do Musei Civici i mieści dwa muzea: sztuki użytkowej oraz kolekcji monet Museo Bottacin.
Pałac zbudowano w latach 1912–1914 według projektu mediolańczyka Filippa Arosia. Fasada łączy elementy neoklasyczne, których chciał zleceniodawca, by nadać budowli monumentalności, z nawiązaniami do modnej wówczas secesji. W środku schody z marmuru kararyjskiego wznoszą się pod obszernym świetlikiem.
Na parterze i pierwszym piętrze Muzeum Sztuki Użytkowej pokazuje ponad dwa tysiące przedmiotów, od średniowiecza do dziś: szesnastowieczną ceramikę, osiemnastowieczne meble intarsjowane, męskie i damskie stroje z XVIII i XIX wieku, srebra, szkło, kość słoniową i ponad 400 sztuk biżuterii.
Na drugim piętrze jest Museo Bottacin, z kolekcjami podarowanymi miastu w 1865 roku przez triesteńskiego kupca Nicolę Bottacina. Ponad 20 000 monet i medali, od starożytnej Grecji przez Rzym i Bizancjum aż po czasy nowożytne, z działem poświęconym monetom z obszaru weneckiego.
Wśród dzieł sztuki Bottacina wyróżnia się popiersie doży Paola Reniera dłuta Antonia Canovy. Są tu też dawna broń i pamiątki po arcyksięciu Maksymilianie Habsburgu, przyjacielu kolekcjonera, a sale nawiązują do jego willi w Trieście.
Zleceniodawca, kawaler Enrico Zuckermann, był niezwykłym przemysłowcem: jego fabryka drobnych wyrobów metalowych w pobliżu dworca dawała pracownikom, oprócz pensji, premię, gdy rosły zyski. Pałac miał wychodzić na nowy „rettifilo”, prostą arterię łączącą centrum z dworcem.
Jego losy były burzliwe. Po wojnie armia amerykańska urządziła na poddaszu salę gimnastyczną i zainstalowała na tarasie stację radiową: na ścianach zostały malowidła ze scenami sportowymi wykonane przez żołnierzy. Od 1953 roku pałac przez dziesięciolecia mieścił biura państwowych telefonów, zanim stał się muzeum.
Pałac zbudowano w latach 1912–1914 według projektu mediolańczyka Filippa Arosia. Fasada łączy elementy neoklasyczne, których chciał zleceniodawca, by nadać budowli monumentalności, z nawiązaniami do modnej wówczas secesji. W środku schody z marmuru kararyjskiego wznoszą się pod obszernym świetlikiem.
Na parterze i pierwszym piętrze Muzeum Sztuki Użytkowej pokazuje ponad dwa tysiące przedmiotów, od średniowiecza do dziś: szesnastowieczną ceramikę, osiemnastowieczne meble intarsjowane, męskie i damskie stroje z XVIII i XIX wieku, srebra, szkło, kość słoniową i ponad 400 sztuk biżuterii.
Na drugim piętrze jest Museo Bottacin, z kolekcjami podarowanymi miastu w 1865 roku przez triesteńskiego kupca Nicolę Bottacina. Ponad 20 000 monet i medali, od starożytnej Grecji przez Rzym i Bizancjum aż po czasy nowożytne, z działem poświęconym monetom z obszaru weneckiego.
Wśród dzieł sztuki Bottacina wyróżnia się popiersie doży Paola Reniera dłuta Antonia Canovy. Są tu też dawna broń i pamiątki po arcyksięciu Maksymilianie Habsburgu, przyjacielu kolekcjonera, a sale nawiązują do jego willi w Trieście.
Zleceniodawca, kawaler Enrico Zuckermann, był niezwykłym przemysłowcem: jego fabryka drobnych wyrobów metalowych w pobliżu dworca dawała pracownikom, oprócz pensji, premię, gdy rosły zyski. Pałac miał wychodzić na nowy „rettifilo”, prostą arterię łączącą centrum z dworcem.
Jego losy były burzliwe. Po wojnie armia amerykańska urządziła na poddaszu salę gimnastyczną i zainstalowała na tarasie stację radiową: na ścianach zostały malowidła ze scenami sportowymi wykonane przez żołnierzy. Od 1953 roku pałac przez dziesięciolecia mieścił biura państwowych telefonów, zanim stał się muzeum.