Opis
Pałac Monte di Pietà zamyka jedną stronę Piazza del Duomo w Padwie: średniowieczny portyk z sześcioma arkadami dźwiga renesansową fasadę Giovanniego Marii Falconetta. Przez stulecia mieszkańcy Padwy zastawiali tu swoje rzeczy w zamian za pożyczkę; dziś przychodzi się tu na wystawy.
Warto obejrzeć XIV-wieczny portyk, wysoki i elegancki, ocalały z pożaru, który w XVI wieku zniszczył resztę budynku. Pod arkadami zachowały się ceglane obramienia średniowiecznego pałacu.
Wyżej fasada Falconetta, odsłonięta w 1533 roku, dodaje klasyczny w duchu podział z motywem kół i rombów. Na fasadzie jest też stiukowa Pietà Silvia Cosiniego, ukończona w latach tuż po odsłonięciu.
Od strony via Monte di Pietà pałac zmienia oblicze: potężna manierystyczna fasada Vincenza Dotta, wzniesiona w latach 1611–1613 wraz z XVII-wieczną rozbudową. Dekoracje z tej budowy, freski i posąg, przedstawiają w całości błogosławionego Bernardyna z Feltre.
Bernardyn, franciszkanin, był założycielem padewskiego Monte di Pietà, działającego od 1491 roku. Pomysł był prosty: pożyczać niewielkie sumy tanio w zamian za zastaw, aby wyrwać najuboższych z rąk lichwiarzy. Domenico Campagnola przedstawił go na fresku w nowej siedzibie.
Historia pałacu ma w sobie ironię. Według tradycji w średniowieczu należał do słynnego lichwiarza Rinalda Scrovegniego. Dwa stulecia później stał się siedzibą instytucji powołanej właśnie do walki z lichwą.
Pomiędzy tymi epokami byli Carraresi, gdy budynek wszedł w skład Reggia Carrarese, a potem Wenecja, która po podboju w 1405 roku stała się jego właścicielką. Po pożarze odstąpiła to, co z niego zostało, Monte di Pietà za 10 000 dukatów.
W 1822 roku pałac przeszedł na własność Cassa di Risparmio di Padova e Rovigo, która w XIX wieku dobudowała dwa wewnętrzne skrzydła. Dziś mieści się tu Fondazione Cassa di Risparmio di Padova e Rovigo, która organizuje w nim wielkie wystawy sztuki.
Warto obejrzeć XIV-wieczny portyk, wysoki i elegancki, ocalały z pożaru, który w XVI wieku zniszczył resztę budynku. Pod arkadami zachowały się ceglane obramienia średniowiecznego pałacu.
Wyżej fasada Falconetta, odsłonięta w 1533 roku, dodaje klasyczny w duchu podział z motywem kół i rombów. Na fasadzie jest też stiukowa Pietà Silvia Cosiniego, ukończona w latach tuż po odsłonięciu.
Od strony via Monte di Pietà pałac zmienia oblicze: potężna manierystyczna fasada Vincenza Dotta, wzniesiona w latach 1611–1613 wraz z XVII-wieczną rozbudową. Dekoracje z tej budowy, freski i posąg, przedstawiają w całości błogosławionego Bernardyna z Feltre.
Bernardyn, franciszkanin, był założycielem padewskiego Monte di Pietà, działającego od 1491 roku. Pomysł był prosty: pożyczać niewielkie sumy tanio w zamian za zastaw, aby wyrwać najuboższych z rąk lichwiarzy. Domenico Campagnola przedstawił go na fresku w nowej siedzibie.
Historia pałacu ma w sobie ironię. Według tradycji w średniowieczu należał do słynnego lichwiarza Rinalda Scrovegniego. Dwa stulecia później stał się siedzibą instytucji powołanej właśnie do walki z lichwą.
Pomiędzy tymi epokami byli Carraresi, gdy budynek wszedł w skład Reggia Carrarese, a potem Wenecja, która po podboju w 1405 roku stała się jego właścicielką. Po pożarze odstąpiła to, co z niego zostało, Monte di Pietà za 10 000 dukatów.
W 1822 roku pałac przeszedł na własność Cassa di Risparmio di Padova e Rovigo, która w XIX wieku dobudowała dwa wewnętrzne skrzydła. Dziś mieści się tu Fondazione Cassa di Risparmio di Padova e Rovigo, która organizuje w nim wielkie wystawy sztuki.