Opis
Muzeum Prekina opowiada, jak świat chodził „do kina”, zanim kino w ogóle istniało. Mieści się w Palazzo Angeli, z widokiem na Prato della Valle w Padwie, i przechowuje Kolekcję Minici Zotti: latarnie magiczne, widoki optyczne, zabawki i sztuczki wizualne z XVIII i XIX wieku.
Sercem zbiorów są latarnie magiczne, przodkowie projektora, które służyły do zabawiania i pouczania publiczności. Są tu egzemplarze każdego rodzaju i pochodzenia, od podwójnej latarni W. Tylera po amerykańską „The Pettibone”, z oryginalnymi, ręcznie malowanymi szkiełkami.
Obok znajdziesz widoki optyczne do Mondo Nuovo, sięgające XVIII wieku. Koniecznie zobacz megaletoskop z 1864 roku, wymyślony przez Carla Pontiego, jednego z pierwszych fotografów działających w Wenecji.
Jedna sekcja poświęcona jest stereoskopii i anaglifom, obrazom, które zdają się wychodzić z papieru, z dawnymi aparatami fotograficznymi i camerą obscurą. Dalej zabawki optyczne o niemożliwych nazwach, jak zootrop, praksinoskop, taumatrop i fenakistiskop: pierwsze kroki animacji.
Najciekawsze jest to, jak niewiele się zmieniło: zasady działania tych maszyn są takie same jak w dzisiejszych filmach animowanych i obrazach trójwymiarowych. Każde odkrycie optyki od razu stawało się wtedy widowiskiem dla szerokiej publiczności, zarówno na placach, jak i na dworach królewskich.
Muzeum powstało w 1998 roku z pasji Laury Minici Zotti, artystki i „latarniczki”. Od lat siedemdziesiątych do 2010 roku objeżdżała świat ze swoimi pokazami latarni magicznej, inspirowanymi tymi z epoki wiktoriańskiej, dokładnie tak, jak robili to latarnicy w XIX wieku.
W 2018 roku, na dwudziestolecie muzeum, przekazała kierownictwo synowi Carlowi Albertowi, wykładowcy historii i techniki fotografii na Uniwersytecie w Padwie. Eksponaty z kolekcji wypożyczano także do Cinémathèque française w Paryżu i do Muzeum Kina w Turynie.
Zbiory rozrosły się tak bardzo, że niektóre ich części, jak teatr cieni z paryskiego kabaretu Chat Noir, można zobaczyć w całości tylko na wystawach czasowych gdzie indziej. Muzeum organizuje też interaktywne wystawy objazdowe.
Sercem zbiorów są latarnie magiczne, przodkowie projektora, które służyły do zabawiania i pouczania publiczności. Są tu egzemplarze każdego rodzaju i pochodzenia, od podwójnej latarni W. Tylera po amerykańską „The Pettibone”, z oryginalnymi, ręcznie malowanymi szkiełkami.
Obok znajdziesz widoki optyczne do Mondo Nuovo, sięgające XVIII wieku. Koniecznie zobacz megaletoskop z 1864 roku, wymyślony przez Carla Pontiego, jednego z pierwszych fotografów działających w Wenecji.
Jedna sekcja poświęcona jest stereoskopii i anaglifom, obrazom, które zdają się wychodzić z papieru, z dawnymi aparatami fotograficznymi i camerą obscurą. Dalej zabawki optyczne o niemożliwych nazwach, jak zootrop, praksinoskop, taumatrop i fenakistiskop: pierwsze kroki animacji.
Najciekawsze jest to, jak niewiele się zmieniło: zasady działania tych maszyn są takie same jak w dzisiejszych filmach animowanych i obrazach trójwymiarowych. Każde odkrycie optyki od razu stawało się wtedy widowiskiem dla szerokiej publiczności, zarówno na placach, jak i na dworach królewskich.
Muzeum powstało w 1998 roku z pasji Laury Minici Zotti, artystki i „latarniczki”. Od lat siedemdziesiątych do 2010 roku objeżdżała świat ze swoimi pokazami latarni magicznej, inspirowanymi tymi z epoki wiktoriańskiej, dokładnie tak, jak robili to latarnicy w XIX wieku.
W 2018 roku, na dwudziestolecie muzeum, przekazała kierownictwo synowi Carlowi Albertowi, wykładowcy historii i techniki fotografii na Uniwersytecie w Padwie. Eksponaty z kolekcji wypożyczano także do Cinémathèque française w Paryżu i do Muzeum Kina w Turynie.
Zbiory rozrosły się tak bardzo, że niektóre ich części, jak teatr cieni z paryskiego kabaretu Chat Noir, można zobaczyć w całości tylko na wystawach czasowych gdzie indziej. Muzeum organizuje też interaktywne wystawy objazdowe.