Opis
Loggia del Consiglio, zwana też Gran Guardia, to elegancki biały renesansowy gmach na rogu Piazza dei Signori w Padwie. Tu zbierały się władze miasta: wielkie schody prowadzą prosto z placu do loggii i sali Rady.
Fasada jest w całości z kamienia istryjskiego: kolumny, rzeźbione kapitele, gzymsy, fryzy i balustrada, jej najokazalsza część. To jeden z pierwszych przykładów w Padwie, gdzie kamień niczego już nie dźwiga, lecz staje się czystą okładziną, skorupą z płyt wokół sali.
Warto przyjrzeć się zwieńczeniu z motywem kół i rombów oraz ławie z czerwonego marmuru z Werony, biegnącej wzdłuż schodów. Na zachodnim boku, przy via del Monte di Pietà, ton się zmienia: szare boniowanie z trachitu euganejskiego, oszczędne i płaskie.
Nad loggią znajduje się sala Wielkiej Rady, przestronna i ozdobiona freskami z XVII wieku.
Drugi bieg schodów, od podestu głównej klatki, prowadził dostojników do dwóch pomieszczeń pomocniczych, gdzie urzędnicy zbierali się przed posiedzeniami i po nich. Schody przypominają te, które Mauro Codussi zbudował kilka lat wcześniej w Scuola di San Giovanni Evangelista w Wenecji.
Rada chciała loggii godnej miasta, „ad ornamentum et commodum”, dla piękna i dla wygody. Budowa okazała się jednak małą odyseją. W 1496 roku Rada głosowała nad trzema modelami i wybrała ten Annibalego Maggiego z Bassano. Czy jednak autorem był naprawdę mniej więcej siedemdziesięcioletni człowiek, którego nigdy nie widziano przy pracy jako architekta, pozostaje wątpliwe.
Fundamenty wytyczono w 1498 roku, potem wojna Ligi z Cambrai wszystko wstrzymała: w 1509 roku Padwa stanęła przeciwko Wenecji, została odbita i złupiona. Loggię wzniesiono w 1517 roku, sala nadawała się do użytku w 1526 roku, a budowę zakończono dopiero w 1536 roku.
Nazwa Gran Guardia pochodzi z XIX wieku, kiedy Austriacy w latach 1813–1848 mieli tu dowództwo wojskowe miasta. Od 1866 roku budynek wrócił do gminy i służy wydarzeniom kulturalnym.
Fasada jest w całości z kamienia istryjskiego: kolumny, rzeźbione kapitele, gzymsy, fryzy i balustrada, jej najokazalsza część. To jeden z pierwszych przykładów w Padwie, gdzie kamień niczego już nie dźwiga, lecz staje się czystą okładziną, skorupą z płyt wokół sali.
Warto przyjrzeć się zwieńczeniu z motywem kół i rombów oraz ławie z czerwonego marmuru z Werony, biegnącej wzdłuż schodów. Na zachodnim boku, przy via del Monte di Pietà, ton się zmienia: szare boniowanie z trachitu euganejskiego, oszczędne i płaskie.
Nad loggią znajduje się sala Wielkiej Rady, przestronna i ozdobiona freskami z XVII wieku.
Drugi bieg schodów, od podestu głównej klatki, prowadził dostojników do dwóch pomieszczeń pomocniczych, gdzie urzędnicy zbierali się przed posiedzeniami i po nich. Schody przypominają te, które Mauro Codussi zbudował kilka lat wcześniej w Scuola di San Giovanni Evangelista w Wenecji.
Rada chciała loggii godnej miasta, „ad ornamentum et commodum”, dla piękna i dla wygody. Budowa okazała się jednak małą odyseją. W 1496 roku Rada głosowała nad trzema modelami i wybrała ten Annibalego Maggiego z Bassano. Czy jednak autorem był naprawdę mniej więcej siedemdziesięcioletni człowiek, którego nigdy nie widziano przy pracy jako architekta, pozostaje wątpliwe.
Fundamenty wytyczono w 1498 roku, potem wojna Ligi z Cambrai wszystko wstrzymała: w 1509 roku Padwa stanęła przeciwko Wenecji, została odbita i złupiona. Loggię wzniesiono w 1517 roku, sala nadawała się do użytku w 1526 roku, a budowę zakończono dopiero w 1536 roku.
Nazwa Gran Guardia pochodzi z XIX wieku, kiedy Austriacy w latach 1813–1848 mieli tu dowództwo wojskowe miasta. Od 1866 roku budynek wrócił do gminy i służy wydarzeniom kulturalnym.