Opis
La Specola to wysoka, zwieńczona blankami wieża nad Bacchiglione w Padwie, która z więzienia średniowiecznego tyrana stała się obserwatorium astronomicznym. Dziś mieści Muzeum La Specola z instrumentami, których padewscy astronomowie używali przez 250 lat historii.
Wieża, Torlonga zamku Castelvecchio, ma prawie 50 metrów wysokości i 252 stopnie. W XVIII wieku przekształcono ją w dwupiętrowe obserwatorium, a każde piętro miało swoje zadanie.
Na wysokości około 16 metrów znajduje się Sala Południkowa: wytyczono tu linię południka, wskazującą dokładną chwilę lokalnego południa, a duży kwadrant ścienny, precyzyjnie ustawiony wzdłuż osi północ–południe, mierzył przejścia ciał niebieskich. Przypłynął z Anglii w 1779 roku statkiem do Wenecji, a dalej łodzią.
Na szczycie jest ośmiokątna Sala Figur, z wysokimi oknami, przez które można obserwować niebo w każdym kierunku. Ściany pokrywają freski Giacoma Ciesy o tematyce astronomicznej, wymyślonej przez astronoma, który chciał tego obserwatorium. Instrumenty na kółkach wyjeżdżały na taras, szerszy od południa, w kierunku najlepszym do obserwacji nieba z naszej półkuli.
Historia wieży nie była wcale spokojna. Zbudowana jako obronna, w XIII wieku została przebudowana przez Ezzelina III da Romano i zasłynęła jako więzienie i miejsce tortur jego wrogów. Carraresi wznieśli wokół niej w XIV wieku nowy zamek.
W 1761 roku wenecki Senat postanowił dać Uniwersytetowi w Padwie obserwatorium. Opat Giuseppe Toaldo i architekt Domenico Cerato wybrali starą wieżę, solidną i z otwartym widokiem na południe, a prace zakończyły się w 1777 roku. Tablica nad drzwiami upamiętnia przemianę wieży-więzienia w miejsce badania nieba.
W 1773 roku Toaldo kazał zamontować na wieży pierwszy piorunochron na budynku publicznym Republiki Weneckiej. W 1786 roku wszedł tu też Goethe, który w swoim dzienniku z podróży opisał panoramę z góry.
Podczas I wojny światowej wieżę zarekwirowano do wypatrywania samolotów wroga. Gdy w 1942 roku powstało obserwatorium w Asiago, Specola przestała obserwować niebo i stała się archiwum, biblioteką, a od 1994 roku muzeum.
Wieża, Torlonga zamku Castelvecchio, ma prawie 50 metrów wysokości i 252 stopnie. W XVIII wieku przekształcono ją w dwupiętrowe obserwatorium, a każde piętro miało swoje zadanie.
Na wysokości około 16 metrów znajduje się Sala Południkowa: wytyczono tu linię południka, wskazującą dokładną chwilę lokalnego południa, a duży kwadrant ścienny, precyzyjnie ustawiony wzdłuż osi północ–południe, mierzył przejścia ciał niebieskich. Przypłynął z Anglii w 1779 roku statkiem do Wenecji, a dalej łodzią.
Na szczycie jest ośmiokątna Sala Figur, z wysokimi oknami, przez które można obserwować niebo w każdym kierunku. Ściany pokrywają freski Giacoma Ciesy o tematyce astronomicznej, wymyślonej przez astronoma, który chciał tego obserwatorium. Instrumenty na kółkach wyjeżdżały na taras, szerszy od południa, w kierunku najlepszym do obserwacji nieba z naszej półkuli.
Historia wieży nie była wcale spokojna. Zbudowana jako obronna, w XIII wieku została przebudowana przez Ezzelina III da Romano i zasłynęła jako więzienie i miejsce tortur jego wrogów. Carraresi wznieśli wokół niej w XIV wieku nowy zamek.
W 1761 roku wenecki Senat postanowił dać Uniwersytetowi w Padwie obserwatorium. Opat Giuseppe Toaldo i architekt Domenico Cerato wybrali starą wieżę, solidną i z otwartym widokiem na południe, a prace zakończyły się w 1777 roku. Tablica nad drzwiami upamiętnia przemianę wieży-więzienia w miejsce badania nieba.
W 1773 roku Toaldo kazał zamontować na wieży pierwszy piorunochron na budynku publicznym Republiki Weneckiej. W 1786 roku wszedł tu też Goethe, który w swoim dzienniku z podróży opisał panoramę z góry.
Podczas I wojny światowej wieżę zarekwirowano do wypatrywania samolotów wroga. Gdy w 1942 roku powstało obserwatorium w Asiago, Specola przestała obserwować niebo i stała się archiwum, biblioteką, a od 1994 roku muzeum.