Opis
Kościół Świętej Zofii przy contrà Altinate w Padwie to jeden z najważniejszych zabytków romańszczyzny weneckiej: surowa i harmonijna sala z kamienia i cegły, która wydaje się przybywać prosto ze średniowiecza.
Fasada zwrócona jest na zachód i lekko przechyla się ku północy: fundamenty osiadły już w trakcie budowy. Ożywiają ją nisze, ślepe arkady i fryzy arkadkowe, a wysoko wyróżnia się duży okulus z XIV wieku.
Prawdziwa perła kryje się jednak z tyłu. Apsyda to najstarsza część kościoła: gra ślepych arkad i galerii z kamienia i cegły, zbiegających się ku wielkiej centralnej niszy. Jedni datują ją na X wiek, inni na jeszcze wcześniej.
Nad jednym z jej sklepień wznosi się romańsko-gotycka dzwonnica z 1296 roku. W środku filary i kolumny dźwigają rząd arkad biegnących aż do konchy apsydy; wiele kolumn i kapiteli to ponownie użyte elementy rzymskie i bizantyjskie.
Na ścianach wyłaniają się freski z XIII i XIV wieku, częściowo ze szkoły Giotta. W niszy apsydy znajduje się Madonna na tronie ze świętymi, a nad konchą wisi drewniany krucyfiks z XV wieku.
W lewej nawie warto się zatrzymać przy Piecie Idziego z Wiener Neustadt, późnogotyckiej rzeźbie z około 1430 roku. Nieco dalej kropielnica została wykonana z niedokończonego rzymskiego kapitelu z epoki cesarstwa.
Tradycja głosi, że kościół założył święty Prosdocymus na ruinach świątyni Apollina. Pierwszy dokument pochodzi z 1123 roku, kiedy biskup Sinibaldo ponaglał prace trwające od dziesięcioleci, spowolnione również przez trzęsienie ziemi z 1117 roku.
To tutaj w 1448 roku siedemnastoletni Andrea Mantegna podpisał swoje pierwsze samodzielne dzieło: ołtarz główny, Madonnę ze świętymi, który zaginął w XVII wieku.
W latach pięćdziesiątych radykalna restauracja przywróciła kościołowi pierwotny wygląd, kosztem większości manierystycznego i barokowego wyposażenia. Jest też smaczek dla ciekawskich: w chrzcielnicy, przeniesionej z pobliskiego kościoła Świętej Katarzyny, ochrzczono Livię i Gianvincenza, dzieci Galileusza.
Fasada zwrócona jest na zachód i lekko przechyla się ku północy: fundamenty osiadły już w trakcie budowy. Ożywiają ją nisze, ślepe arkady i fryzy arkadkowe, a wysoko wyróżnia się duży okulus z XIV wieku.
Prawdziwa perła kryje się jednak z tyłu. Apsyda to najstarsza część kościoła: gra ślepych arkad i galerii z kamienia i cegły, zbiegających się ku wielkiej centralnej niszy. Jedni datują ją na X wiek, inni na jeszcze wcześniej.
Nad jednym z jej sklepień wznosi się romańsko-gotycka dzwonnica z 1296 roku. W środku filary i kolumny dźwigają rząd arkad biegnących aż do konchy apsydy; wiele kolumn i kapiteli to ponownie użyte elementy rzymskie i bizantyjskie.
Na ścianach wyłaniają się freski z XIII i XIV wieku, częściowo ze szkoły Giotta. W niszy apsydy znajduje się Madonna na tronie ze świętymi, a nad konchą wisi drewniany krucyfiks z XV wieku.
W lewej nawie warto się zatrzymać przy Piecie Idziego z Wiener Neustadt, późnogotyckiej rzeźbie z około 1430 roku. Nieco dalej kropielnica została wykonana z niedokończonego rzymskiego kapitelu z epoki cesarstwa.
Tradycja głosi, że kościół założył święty Prosdocymus na ruinach świątyni Apollina. Pierwszy dokument pochodzi z 1123 roku, kiedy biskup Sinibaldo ponaglał prace trwające od dziesięcioleci, spowolnione również przez trzęsienie ziemi z 1117 roku.
To tutaj w 1448 roku siedemnastoletni Andrea Mantegna podpisał swoje pierwsze samodzielne dzieło: ołtarz główny, Madonnę ze świętymi, który zaginął w XVII wieku.
W latach pięćdziesiątych radykalna restauracja przywróciła kościołowi pierwotny wygląd, kosztem większości manierystycznego i barokowego wyposażenia. Jest też smaczek dla ciekawskich: w chrzcielnicy, przeniesionej z pobliskiego kościoła Świętej Katarzyny, ochrzczono Livię i Gianvincenza, dzieci Galileusza.