Opis
Kościół Świętego Mikołaja kryje się w jednym z najbardziej średniowiecznych zakątków Padwy, na małym bruku, któremu dał nazwę, wciśnięty między domy i pałace z XIII i XIV wieku. To jeden z najstarszych kościołów miasta i pod późniejszymi przebudowami zachował swoje średniowieczne oblicze.
Na zewnątrz fasada z gotyckimi arkadkami i rozetą; obok wystaje kaplica Forzatè z 1367 roku, połączona arkadą z gotycką dzwonnicą. Pod arkadą znajduje się portal w stylu Lombardów z XV wieku, ze świętym Mikołajem w mitrze, Bogiem Ojcem i Zwiastowaniem.
Boki kościoła też mają swoją opowieść: herby, malowidła heraldyczne, gotyckie arkadki i średniowieczne domy przyklejone do murów. Plac przed kościołem był cmentarzem aż do czasów napoleońskich.
W środku wnętrze jest zaskakująco asymetryczne: arkady różnej wielkości, sklepienia z XIV wieku i czwarta nawa otwarta ku południowi. Największym skarbem jest obraz Giandomenica Tiepola z 1777 roku, Święta Rodzina ze świętymi Franciszką Rzymianką i Eurozją, który do 1966 roku był obrazem ołtarza głównego.
Warto też spojrzeć na nagrobek rodu Forzatè z czerwonego marmuru z Werony, pod renesansowym tryptykiem szkoły padewskiej z Madonną z Dzieciątkiem między świętymi Leonardem i Jakubem. Nieco dalej fragmenty Ukrzyżowania i Dziejów Jana Chrzciciela namalowanych przez Gerardina da Reggio w 1374 roku.
XX wiek zostawił tu swój podpis w postaci czternastu stacji Drogi Krzyżowej z emaliowanej miedzi Paola De Poli z 1968 roku.
Może to być jeden z pierwszych kościołów pod wezwaniem Świętego Mikołaja z Miry, prawdopodobnie starszy niż przybycie relikwii do Bari w 1087 roku. Wykopaliska wykazały, że budowla jest starsza niż rok 1088, w którym biskup Milone podarował ją mniszkom od Świętego Piotra.
W XIV wieku kościół wszedł w obręb Reggia Carrarese; w połowie XVI wieku miał jedenaście ołtarzy, niektóre należące do rodów szlacheckich, jak Forzatè i Sala. Restauracja z lat 1966–1971 przywróciła mu średniowieczny wygląd, poświęcając jednak większość barokowego wyposażenia.
Na zewnątrz fasada z gotyckimi arkadkami i rozetą; obok wystaje kaplica Forzatè z 1367 roku, połączona arkadą z gotycką dzwonnicą. Pod arkadą znajduje się portal w stylu Lombardów z XV wieku, ze świętym Mikołajem w mitrze, Bogiem Ojcem i Zwiastowaniem.
Boki kościoła też mają swoją opowieść: herby, malowidła heraldyczne, gotyckie arkadki i średniowieczne domy przyklejone do murów. Plac przed kościołem był cmentarzem aż do czasów napoleońskich.
W środku wnętrze jest zaskakująco asymetryczne: arkady różnej wielkości, sklepienia z XIV wieku i czwarta nawa otwarta ku południowi. Największym skarbem jest obraz Giandomenica Tiepola z 1777 roku, Święta Rodzina ze świętymi Franciszką Rzymianką i Eurozją, który do 1966 roku był obrazem ołtarza głównego.
Warto też spojrzeć na nagrobek rodu Forzatè z czerwonego marmuru z Werony, pod renesansowym tryptykiem szkoły padewskiej z Madonną z Dzieciątkiem między świętymi Leonardem i Jakubem. Nieco dalej fragmenty Ukrzyżowania i Dziejów Jana Chrzciciela namalowanych przez Gerardina da Reggio w 1374 roku.
XX wiek zostawił tu swój podpis w postaci czternastu stacji Drogi Krzyżowej z emaliowanej miedzi Paola De Poli z 1968 roku.
Może to być jeden z pierwszych kościołów pod wezwaniem Świętego Mikołaja z Miry, prawdopodobnie starszy niż przybycie relikwii do Bari w 1087 roku. Wykopaliska wykazały, że budowla jest starsza niż rok 1088, w którym biskup Milone podarował ją mniszkom od Świętego Piotra.
W XIV wieku kościół wszedł w obręb Reggia Carrarese; w połowie XVI wieku miał jedenaście ołtarzy, niektóre należące do rodów szlacheckich, jak Forzatè i Sala. Restauracja z lat 1966–1971 przywróciła mu średniowieczny wygląd, poświęcając jednak większość barokowego wyposażenia.