Opis
Kościół San Francesco Grande to serce dużego gotyckiego zespołu w centrum Padwy, między dawnym klasztorem a pierwszym prawdziwym szpitalem miasta. Na zewnątrz bardzo długi portyk, w środku jasna nawa pełna dzieł, od Paola Veronesego po Bartolomea Bellana.
Portyk ciągnie się wzdłuż via San Francesco przez trzydzieści siedem arkad zdobionych terakotą i łączył kościół, klasztor i szpital. Wszystkie sklepienia pokrył Francesco Squarcione w latach 1452–1466 malowidłami z dziejami świętego Franciszka: dziś widać już tylko kilka postaci.
Wnętrze jest przestronne i jasne, ze sklepieniami krzyżowymi zdobionymi geometrycznymi pasami. Cztery kolumny z czerwonego marmuru, na których wspierają się łuki, pochodzą z Piazza dei Signori i wciąż mają pierścienie do przywiązywania koni.
Na ścianie wejściowej wisi Wniebowstąpienie Paola Veronesego. Dolną część skradziono i w 1625 roku Pietro Damini namalował ją od nowa; skradziony fragment trafił do Pragi.
W prawej nawie kaplica Santa Maria della Carità jest w całości pokryta freskami Girolama Tessariego z lat 1523–1524, z dziejami Maryi, Sybillami i alegoriami Miłosierdzia i Wiary. Niektóre postacie zaczerpnięto z rycin Albrechta Dürera.
W prawym transepcie wyróżnia się pomnik Pietra Roccabonelli, lekarza i filozofa, z brązami Bartolomea Bellana, ukończony przez Andreę Brioscę w 1497 roku. W XVI wieku pomnik rozebrano: lekarz na katedrze i Madonna ze świętymi znajdują się dziś nad dwoma różnymi drzwiami.
Kościół powstał dzięki hojności pary małżonków, Balda de' Bonafari i Sibilli de Cetto, związanych z dworem Carrarich. W 1414 roku przeznaczyli część majątku na kościół, klasztor dla franciszkanów i szpital dla ubogich, działający aż do 1798 roku.
Baldo zmarł przed zakończeniem prac i to Sibilla doprowadziła dzieło do końca; kościół konsekrowano w 1430 roku. Ich twarze, obok siebie na płycie nagrobnej, można zobaczyć pod portykiem Ospedale Giustinianeo.
Pochowani są tu także malarz Francesco Squarcione i Ferdynand Karol Gonzaga-Nevers, ostatni książę Mantui. A poliptyk, który Antonio Vivarini i Giovanni d'Alemagna namalowali do jednego z ołtarzy w 1447 roku, prawdopodobnie wywieziony przez Francuzów, znajduje się dziś w Galerii Narodowej w Pradze.
Portyk ciągnie się wzdłuż via San Francesco przez trzydzieści siedem arkad zdobionych terakotą i łączył kościół, klasztor i szpital. Wszystkie sklepienia pokrył Francesco Squarcione w latach 1452–1466 malowidłami z dziejami świętego Franciszka: dziś widać już tylko kilka postaci.
Wnętrze jest przestronne i jasne, ze sklepieniami krzyżowymi zdobionymi geometrycznymi pasami. Cztery kolumny z czerwonego marmuru, na których wspierają się łuki, pochodzą z Piazza dei Signori i wciąż mają pierścienie do przywiązywania koni.
Na ścianie wejściowej wisi Wniebowstąpienie Paola Veronesego. Dolną część skradziono i w 1625 roku Pietro Damini namalował ją od nowa; skradziony fragment trafił do Pragi.
W prawej nawie kaplica Santa Maria della Carità jest w całości pokryta freskami Girolama Tessariego z lat 1523–1524, z dziejami Maryi, Sybillami i alegoriami Miłosierdzia i Wiary. Niektóre postacie zaczerpnięto z rycin Albrechta Dürera.
W prawym transepcie wyróżnia się pomnik Pietra Roccabonelli, lekarza i filozofa, z brązami Bartolomea Bellana, ukończony przez Andreę Brioscę w 1497 roku. W XVI wieku pomnik rozebrano: lekarz na katedrze i Madonna ze świętymi znajdują się dziś nad dwoma różnymi drzwiami.
Kościół powstał dzięki hojności pary małżonków, Balda de' Bonafari i Sibilli de Cetto, związanych z dworem Carrarich. W 1414 roku przeznaczyli część majątku na kościół, klasztor dla franciszkanów i szpital dla ubogich, działający aż do 1798 roku.
Baldo zmarł przed zakończeniem prac i to Sibilla doprowadziła dzieło do końca; kościół konsekrowano w 1430 roku. Ich twarze, obok siebie na płycie nagrobnej, można zobaczyć pod portykiem Ospedale Giustinianeo.
Pochowani są tu także malarz Francesco Squarcione i Ferdynand Karol Gonzaga-Nevers, ostatni książę Mantui. A poliptyk, który Antonio Vivarini i Giovanni d'Alemagna namalowali do jednego z ołtarzy w 1447 roku, prawdopodobnie wywieziony przez Francuzów, znajduje się dziś w Galerii Narodowej w Pradze.