Opis
Kościół Świętego Klemensa to mały średniowieczny kościół wciśnięty między domy na Piazza dei Signori w Padwie, dokładnie naprzeciwko Wieży Zegarowej. Z zewnątrz widać tylko fasadę, ale w środku opowiada o wiekach życia placu i jego kupców.
Fasadę dzielą wysokie pilastry z korynckimi kapitelami i bogatymi festonami, pod tympanonem z posągami świętego Klemensa, świętej Justyny i świętego Daniela. Nad portalem otwiera się duża rozeta otoczona terakotowymi zdobieniami z XII–XIII wieku.
Niżej znajduje się małe XIV-wieczne tondo ze świętym Klemensem w górnym reliefie. W niszach posągi świętego Eligiusza i świętego Jana Chrzciciela z 1696 roku trzymają insygnia fraglii, czyli cechów rzemieślniczych. Z boku wznosi się neobarokowa dzwonnica ścienna.
W środku jednonawowe wnętrze ze sklepieniem w kształcie odwróconego kadłuba statku kończy się małą kwadratową apsydą. Na ołtarzu głównym z 1782 roku stoi obraz Święty Klemens wśród aniołów Luki Ferrariego z Reggio. Przy wejściu fresk przypisywany Jacopowi Belliniemu.
Najsympatyczniejszy szczegół to ołtarz Świętego Antoniego, opłacony przez „fratelea casolinorum”, cech wędliniarzy: na płaskorzeźbie Jan Chrzciciel pojawia się z narzędziami ich fachu. Wśród innych dzieł jest Wręczenie kluczy Piotrowi pędzla Pietra Daminiego.
To właśnie fraglie z pobliskich targów sprawiły, że kościół rósł, zamawiając ołtarze i restauracje. W XVI wieku, przy przebudowie placu, średniowieczną budowlę mocno przekształcono, a potem jeszcze w XVII i XVIII wieku.
Jego początki giną w legendzie: według dawnej tradycji kościół podarowały Padwie w V wieku społeczności Rivoalto i Dorsoduro, pierwsze zalążki Wenecji, założone przez mieszkańców Padwy, w podziękowaniu. Pierwszy dokument, który o nim wspomina, pochodzi z 1190 roku.
Pochowany jest tu padewski rzeźbiarz Tiziano Minio, a od 1386 roku upamiętniano tu zwycięstwo Francesca da Carrary nad Antoniem della Scalą.
Fasadę dzielą wysokie pilastry z korynckimi kapitelami i bogatymi festonami, pod tympanonem z posągami świętego Klemensa, świętej Justyny i świętego Daniela. Nad portalem otwiera się duża rozeta otoczona terakotowymi zdobieniami z XII–XIII wieku.
Niżej znajduje się małe XIV-wieczne tondo ze świętym Klemensem w górnym reliefie. W niszach posągi świętego Eligiusza i świętego Jana Chrzciciela z 1696 roku trzymają insygnia fraglii, czyli cechów rzemieślniczych. Z boku wznosi się neobarokowa dzwonnica ścienna.
W środku jednonawowe wnętrze ze sklepieniem w kształcie odwróconego kadłuba statku kończy się małą kwadratową apsydą. Na ołtarzu głównym z 1782 roku stoi obraz Święty Klemens wśród aniołów Luki Ferrariego z Reggio. Przy wejściu fresk przypisywany Jacopowi Belliniemu.
Najsympatyczniejszy szczegół to ołtarz Świętego Antoniego, opłacony przez „fratelea casolinorum”, cech wędliniarzy: na płaskorzeźbie Jan Chrzciciel pojawia się z narzędziami ich fachu. Wśród innych dzieł jest Wręczenie kluczy Piotrowi pędzla Pietra Daminiego.
To właśnie fraglie z pobliskich targów sprawiły, że kościół rósł, zamawiając ołtarze i restauracje. W XVI wieku, przy przebudowie placu, średniowieczną budowlę mocno przekształcono, a potem jeszcze w XVII i XVIII wieku.
Jego początki giną w legendzie: według dawnej tradycji kościół podarowały Padwie w V wieku społeczności Rivoalto i Dorsoduro, pierwsze zalążki Wenecji, założone przez mieszkańców Padwy, w podziękowaniu. Pierwszy dokument, który o nim wspomina, pochodzi z 1190 roku.
Pochowany jest tu padewski rzeźbiarz Tiziano Minio, a od 1386 roku upamiętniano tu zwycięstwo Francesca da Carrary nad Antoniem della Scalą.