Opis
Kaplica Scrovegnich to niewielki kościół w Padwie, na terenie dawnej areny rzymskiej, w całości pokryty freskami Giotta z pierwszych lat XIV wieku. To jedno z arcydzieł malarstwa zachodniego, a od 2021 roku razem z innymi czternastowiecznymi cyklami fresków z Padwy znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Nawa ma około trzydziestu metrów długości, a pomalowanych jest około 700 metrów kwadratowych. Wszystkie ściany pokrywają freski, podzielone na pasy opowiadające życie Joachima i Anny, Marii i Chrystusa.
Sklepienie to niebo w kolorze lazurytu, pełne ośmioramiennych gwiazd, z Madonną z Dzieciątkiem i błogosławiącym Chrystusem w tondach. U podstawy scen biegną Występki i Cnoty, namalowane monochromatycznie jak kamienne rzeźby.
Na ścianie wejściowej jest Sąd Ostateczny. W środku Chrystus Sędzia w kolorowej mandorli, z apostołami po bokach. Po prawej Piekło: olbrzymi, niebieski Lucyfer, który pożera potępionych wśród rzek ognia i diabłów.
Na dole po lewej Enrico Scrovegni, klęczący z duchownym, ofiaruje Madonnie model kaplicy. Co roku 25 marca rano promień słońca przechodzi między jego dłonią a jej dłonią. To dzień Zwiastowania, z którym kościół jest związany.
Wśród scen szczególnie zapadają w pamięć trzy. Spotkanie Joachima i Anny przy Złotej Bramie, z czułymi gestami uchodzącymi za pierwszy pocałunek we włoskiej sztuce. Pocałunek Judasza, z Chrystusem i Judaszem twarzą w twarz. I Opłakiwanie Chrystusa, w którym Maria tuli syna.
Postacie mają prawdziwe ciała pod płaszczami, a twarze wyrażają zdumienie, ból, czułość. Giotto pracował z około czterdziestoma pomocnikami: naliczono 625 „giornate” pracy, czyli fragmentów fresku malowanych, dopóki tynk był świeży.
Enrico był synem bogatego padewskiego lichwiarza. Na początku XIV wieku kupił teren areny i zbudował tam wystawny pałac z prywatną kaplicą, mającą być rodzinnym mauzoleum. Giotto pracował tu w latach 1303–1305, po Asyżu i Rimini.
Nie wszyscy byli zadowoleni. W styczniu 1305 roku eremici z pobliskiego klasztoru zaprotestowali, bo oratorium zamieniało się w prawdziwy kościół, z dzwonnicą. Być może dlatego część absydy rozebrano i odbudowano mniejszą.
W XIX wieku kaplica groziła zniknięciem: właściciele zaczęli rozbierać pałac, by sprzedać materiały. W 1880 roku kupiła ją gmina Padwa.
Koniecznie zobacz
• Sąd Ostateczny.
• Spotkanie przy Złotej Bramie.
• Pocałunek Judasza.
• Opłakiwanie Chrystusa.
• Gwiaździste sklepienie.
Czy wiesz, że…?
• W Pokłonie Trzech Króli Giotto namalował kometę Halleya, którą obserwował podczas jej przelotu w 1301 roku.
• Historia o kaplicy zbudowanej na odkupienie grzechów ojca, którego Dante umieścił w Piekle wśród lichwiarzy, jest bezpodstawna.
• W Japonii, w muzeum Otsuka, istnieje jej kopia w skali 1:1.
Nawa ma około trzydziestu metrów długości, a pomalowanych jest około 700 metrów kwadratowych. Wszystkie ściany pokrywają freski, podzielone na pasy opowiadające życie Joachima i Anny, Marii i Chrystusa.
Sklepienie to niebo w kolorze lazurytu, pełne ośmioramiennych gwiazd, z Madonną z Dzieciątkiem i błogosławiącym Chrystusem w tondach. U podstawy scen biegną Występki i Cnoty, namalowane monochromatycznie jak kamienne rzeźby.
Na ścianie wejściowej jest Sąd Ostateczny. W środku Chrystus Sędzia w kolorowej mandorli, z apostołami po bokach. Po prawej Piekło: olbrzymi, niebieski Lucyfer, który pożera potępionych wśród rzek ognia i diabłów.
Na dole po lewej Enrico Scrovegni, klęczący z duchownym, ofiaruje Madonnie model kaplicy. Co roku 25 marca rano promień słońca przechodzi między jego dłonią a jej dłonią. To dzień Zwiastowania, z którym kościół jest związany.
Wśród scen szczególnie zapadają w pamięć trzy. Spotkanie Joachima i Anny przy Złotej Bramie, z czułymi gestami uchodzącymi za pierwszy pocałunek we włoskiej sztuce. Pocałunek Judasza, z Chrystusem i Judaszem twarzą w twarz. I Opłakiwanie Chrystusa, w którym Maria tuli syna.
Postacie mają prawdziwe ciała pod płaszczami, a twarze wyrażają zdumienie, ból, czułość. Giotto pracował z około czterdziestoma pomocnikami: naliczono 625 „giornate” pracy, czyli fragmentów fresku malowanych, dopóki tynk był świeży.
Enrico był synem bogatego padewskiego lichwiarza. Na początku XIV wieku kupił teren areny i zbudował tam wystawny pałac z prywatną kaplicą, mającą być rodzinnym mauzoleum. Giotto pracował tu w latach 1303–1305, po Asyżu i Rimini.
Nie wszyscy byli zadowoleni. W styczniu 1305 roku eremici z pobliskiego klasztoru zaprotestowali, bo oratorium zamieniało się w prawdziwy kościół, z dzwonnicą. Być może dlatego część absydy rozebrano i odbudowano mniejszą.
W XIX wieku kaplica groziła zniknięciem: właściciele zaczęli rozbierać pałac, by sprzedać materiały. W 1880 roku kupiła ją gmina Padwa.
Koniecznie zobacz
• Sąd Ostateczny.
• Spotkanie przy Złotej Bramie.
• Pocałunek Judasza.
• Opłakiwanie Chrystusa.
• Gwiaździste sklepienie.
Czy wiesz, że…?
• W Pokłonie Trzech Króli Giotto namalował kometę Halleya, którą obserwował podczas jej przelotu w 1301 roku.
• Historia o kaplicy zbudowanej na odkupienie grzechów ojca, którego Dante umieścił w Piekle wśród lichwiarzy, jest bezpodstawna.
• W Japonii, w muzeum Otsuka, istnieje jej kopia w skali 1:1.