Opis
Baptysterium katedry w Padwie to budowla z XII wieku obok katedry, która kryje jeden z wielkich cykli fresków XIV wieku: arcydzieło Giusta de’ Menabuoi, pokrywające każdą ścianę i kopułę. Od 2021 roku jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Kto podniesie wzrok, zobaczy Raj w kopule: wokół Chrystusa Pantokratora krąży promienisty krąg aniołów i świętych w równych rzędach, a ich aureole z dołu wyglądają jak dzieło złotnika. Na osi z Chrystusem jest modląca się Madonna, otulona błękitnym płaszczem.
W bębnie biegną Dzieje Księgi Rodzaju, od stworzenia świata; na ścianach żywoty Jana Chrzciciela, Marii i Jezusa, osadzone w starannie namalowanych architekturach. W Godach w Kanie słudzy poruszają się swobodnie wśród nieruchomych biesiadników.
W absydzie, wokół ołtarza, Apokalipsa wypełnia ściany potwornymi postaciami: Jeźdźcy, bestia o dziesięciu rogach i siedmiu głowach, niewiasta obleczona w słońce, czerwony smok. Na ołtarzu stoi poliptyk tegoż Giusta, z Madonną z Dzieciątkiem pośrodku.
W latach siedemdziesiątych XIV wieku baptysterium stało się mauzoleum władców Padwy, Francesca Starszego z Carrary i jego żony Finy Buzzaccarini, która zamówiła freski. Fina pojawia się kilka razy: z córkami przy narodzinach Jana Chrzciciela i w lunecie, w której święty powierza ją Dziewicy.
Giusto wypełnił sceny twarzami dworu. Franciszek Starszy występuje jako setnik w Ukrzyżowaniu, a wśród świadków cudów Chrystusa są Francesco Petrarca i Lombardo della Seta. W Powołaniu św. Mateusza widać katedrę taką, jaka była w XIV wieku.
Chwała Carrarów trwała krótko. W 1405 roku, gdy Wenecja zdobyła Padwę, weneccy żołnierze zburzyli monumentalne grobowce obojga władców i pokryli zieloną farbą herby Francesca. Sam Giusto został pochowany tutaj, na zewnątrz budowli.
Kto podniesie wzrok, zobaczy Raj w kopule: wokół Chrystusa Pantokratora krąży promienisty krąg aniołów i świętych w równych rzędach, a ich aureole z dołu wyglądają jak dzieło złotnika. Na osi z Chrystusem jest modląca się Madonna, otulona błękitnym płaszczem.
W bębnie biegną Dzieje Księgi Rodzaju, od stworzenia świata; na ścianach żywoty Jana Chrzciciela, Marii i Jezusa, osadzone w starannie namalowanych architekturach. W Godach w Kanie słudzy poruszają się swobodnie wśród nieruchomych biesiadników.
W absydzie, wokół ołtarza, Apokalipsa wypełnia ściany potwornymi postaciami: Jeźdźcy, bestia o dziesięciu rogach i siedmiu głowach, niewiasta obleczona w słońce, czerwony smok. Na ołtarzu stoi poliptyk tegoż Giusta, z Madonną z Dzieciątkiem pośrodku.
W latach siedemdziesiątych XIV wieku baptysterium stało się mauzoleum władców Padwy, Francesca Starszego z Carrary i jego żony Finy Buzzaccarini, która zamówiła freski. Fina pojawia się kilka razy: z córkami przy narodzinach Jana Chrzciciela i w lunecie, w której święty powierza ją Dziewicy.
Giusto wypełnił sceny twarzami dworu. Franciszek Starszy występuje jako setnik w Ukrzyżowaniu, a wśród świadków cudów Chrystusa są Francesco Petrarca i Lombardo della Seta. W Powołaniu św. Mateusza widać katedrę taką, jaka była w XIV wieku.
Chwała Carrarów trwała krótko. W 1405 roku, gdy Wenecja zdobyła Padwę, weneccy żołnierze zburzyli monumentalne grobowce obojga władców i pokryli zieloną farbą herby Francesca. Sam Giusto został pochowany tutaj, na zewnątrz budowli.