Opis
Opactwo Santo Stefano to dawne opactwo benedyktyńskie w Carrara Santo Stefano, w rozproszonej gminie Due Carrare, w prowincji Padwa. Z klasztoru zostały kościół z dzwonnicą, ale jego historia wiąże się z historią Carrarów, którzy zostali panami miasta.
Budynek wychodzi na placyk z ciekawym szczegółem: na bruku wyznaczony jest plan zaginionego krużganka, dzięki czemu widać, jak wielki był klasztor. Na placyk wychodzi plebania, która dawniej była częścią opactwa.
Od południa do kościoła przylegają mury dawnego cmentarza, niegdyś bardzo zaniedbanego. W środku, na ścianie północnej, stoi sarkofag Marsilia da Carrara, z marmuru: pochowano go tu w 1338 roku, w Padwie był panem.
Marsilio ożenił się najpierw z Bartolomeą z rodziny Enrica Scrovegniego, fundatora Kaplicy Scrovegnich. To jedna z nitek łączących miejsca Padwy i okolicy.
Żeby wiedzieć, dlaczego leży właśnie tu, trzeba wrócić do Litolfa da Carrara. Około 1027 roku jego darowizna dała początek klasztorowi, który potomkowie obdarzyli majątkami: w ciągu kilku lat posiadał czwartą część bogactw rodziny. Pierwsi mnisi przybyli być może z opactwa w Brondolo.
Więź z rodziną jednak się popsuła. W 1164 roku Carrarowie pozostali wierni Fryderykowi Barbarossie w wojnie z komunami. Opactwu groziło zrównanie z ziemią i uratowało się, poddając się biskupowi, a Carrarowie uciekli.
Od tego czasu opaci widzieli w założycielach butnych szlachciców, z zamkiem o kilkaset metrów dalej. Przez wieki opactwo było przedmiotem sporu między Carrarami a biskupem, na bulle, edykty i, gdy trzeba, siłę.
Mnisi próbowali nawet sprytnego planu: przenosić stopniowo opata do Padwy, zamieniając miejski dom San Giorgio w główną siedzibę. Nic z tego nie wyszło.
Za władzy Carrarów, od 1318 roku, konflikty ucichły. Opat Santo Stefano został wicekanclerzem uniwersytetu w Padwie, zaraz po biskupie. Koniec przyszedł z Wenecją: w 1405 roku opactwo dano jako nagrodę archiprezbiterowi Cittadelli, w zamian za jego zdradę, i ograbiono. Klasztor rozebrano potem, by zrobić miejsce pod kukurydzę.
Koniecznie zobacz
• Sarkofag Marsilia da Carrara.
• Plan krużganka na placyku.
Czy wiesz, że…?
• Wspólnota zakonna była niewielka: od dziesięciu do dwudziestu mnichów, ułamek tej z Santa Giustina.
Budynek wychodzi na placyk z ciekawym szczegółem: na bruku wyznaczony jest plan zaginionego krużganka, dzięki czemu widać, jak wielki był klasztor. Na placyk wychodzi plebania, która dawniej była częścią opactwa.
Od południa do kościoła przylegają mury dawnego cmentarza, niegdyś bardzo zaniedbanego. W środku, na ścianie północnej, stoi sarkofag Marsilia da Carrara, z marmuru: pochowano go tu w 1338 roku, w Padwie był panem.
Marsilio ożenił się najpierw z Bartolomeą z rodziny Enrica Scrovegniego, fundatora Kaplicy Scrovegnich. To jedna z nitek łączących miejsca Padwy i okolicy.
Żeby wiedzieć, dlaczego leży właśnie tu, trzeba wrócić do Litolfa da Carrara. Około 1027 roku jego darowizna dała początek klasztorowi, który potomkowie obdarzyli majątkami: w ciągu kilku lat posiadał czwartą część bogactw rodziny. Pierwsi mnisi przybyli być może z opactwa w Brondolo.
Więź z rodziną jednak się popsuła. W 1164 roku Carrarowie pozostali wierni Fryderykowi Barbarossie w wojnie z komunami. Opactwu groziło zrównanie z ziemią i uratowało się, poddając się biskupowi, a Carrarowie uciekli.
Od tego czasu opaci widzieli w założycielach butnych szlachciców, z zamkiem o kilkaset metrów dalej. Przez wieki opactwo było przedmiotem sporu między Carrarami a biskupem, na bulle, edykty i, gdy trzeba, siłę.
Mnisi próbowali nawet sprytnego planu: przenosić stopniowo opata do Padwy, zamieniając miejski dom San Giorgio w główną siedzibę. Nic z tego nie wyszło.
Za władzy Carrarów, od 1318 roku, konflikty ucichły. Opat Santo Stefano został wicekanclerzem uniwersytetu w Padwie, zaraz po biskupie. Koniec przyszedł z Wenecją: w 1405 roku opactwo dano jako nagrodę archiprezbiterowi Cittadelli, w zamian za jego zdradę, i ograbiono. Klasztor rozebrano potem, by zrobić miejsce pod kukurydzę.
Koniecznie zobacz
• Sarkofag Marsilia da Carrara.
• Plan krużganka na placyku.
Czy wiesz, że…?
• Wspólnota zakonna była niewielka: od dziesięciu do dwudziestu mnichów, ułamek tej z Santa Giustina.