Opis
Bazylika Santa Giustina to jeden z wielkich kościołów Padwy, na Prato della Valle, z transeptem przykrytym ośmioma kopułami. Ma 118,5 metra długości i była największym kościołem państwa weneckiego. Dla Padwan to także opactwo benedyktynów.
Z zewnątrz od razu rzuca się w oczy niedokończona fasada z gołej cegły, z wielką rozetą. Po bokach stoją dwa romańskie gryfy, pozostałości starszej fasady. Północna ściana pokazuje nawy, okna i rozety, z cegłą i białym kamieniem.
W środku plan ma kształt krzyża łacińskiego. Transept przykrywa osiem kopuł, a największa, z latarnią, mierzy prawie 70 metrów wysokości. Na szczycie stoi miedziany posąg świętej Justyny, wysoki na około pięć metrów i zwrócony ku miastu. Posadzka to geometryczny wzór z marmurów żółtych, niebieskich i czerwonych.
Na ołtarzu głównym wisi Męczeństwo świętej Justyny Paola Veronesego z 1572 roku. Chrystus w chwale wdziera się na scenę, a światło pada na męczennicę, podczas gdy kaci pozostają w cieniu. Ołtarz przed nim ma intarsje z marmurów, macicy perłowej i kamieni półszlachetnych.
Za ołtarzem drewniany chór z orzecha, rozpoczęty w 1555 roku, ma osiemdziesiąt osiem stalli rzeźbionych w sceny ze Starego Testamentu i z życia Chrystusa. W lewym ramieniu transeptu stoi sarkofag świętego Łukasza Ewangelisty z 1313 roku, z marmurów i alabastru.
Kaplica świętego Prosdocima pochodzi z VI wieku, z czasów pierwszej bazyliki. Na prawo od prezbiterium znajduje się kaplica Pietà, arcydzieło genueńskiego rzeźbiarza Filippa Parodiego, z grupą, która wygląda, jakby uderzył w nią powiew wiatru.
Historia zaczyna się w miejscu, gdzie pochowano świętą Justynę, umęczoną w 304 roku. W VI wieku zbudowano tu pierwszą bazylikę, która runęła podczas trzęsienia ziemi w 1117 roku, a obok urósł wielki klasztor benedyktynów.
Obecny kościół zaczęto w 1501 roku na terenie bagnistym, „pełnym wewnętrznych przepaści”. Różni architekci przekazywali sobie pałeczkę, aż w 1606 roku bazylikę konsekrowano. W Padwie wciąż mówi się „te si longo come la fabrica de Santa Giustina”: jesteś powolny jak budowa.
Za Napoleona mnichów wypędzono, a ponad trzy czwarte dóbr artystycznych powędrowało do Francji. By zapobiec rozbiórce, biskup zamienił bazylikę w parafię. Benedyktyni wrócili w XX wieku.
Koniecznie zobacz
• Męczeństwo świętej Justyny Veronesego.
• Drewniany chór.
• Sarkofag świętego Łukasza.
• Kaplicę Pietà.
Czy wiesz, że…?
• Wewnętrzne czasze transeptu dodano około 1605 roku, za radą Scamozziego, by uzyskać doskonałą akustykę.
• Ciało świętej Justyny złożono pod ołtarzem głównym 7 października 1627 roku.
Z zewnątrz od razu rzuca się w oczy niedokończona fasada z gołej cegły, z wielką rozetą. Po bokach stoją dwa romańskie gryfy, pozostałości starszej fasady. Północna ściana pokazuje nawy, okna i rozety, z cegłą i białym kamieniem.
W środku plan ma kształt krzyża łacińskiego. Transept przykrywa osiem kopuł, a największa, z latarnią, mierzy prawie 70 metrów wysokości. Na szczycie stoi miedziany posąg świętej Justyny, wysoki na około pięć metrów i zwrócony ku miastu. Posadzka to geometryczny wzór z marmurów żółtych, niebieskich i czerwonych.
Na ołtarzu głównym wisi Męczeństwo świętej Justyny Paola Veronesego z 1572 roku. Chrystus w chwale wdziera się na scenę, a światło pada na męczennicę, podczas gdy kaci pozostają w cieniu. Ołtarz przed nim ma intarsje z marmurów, macicy perłowej i kamieni półszlachetnych.
Za ołtarzem drewniany chór z orzecha, rozpoczęty w 1555 roku, ma osiemdziesiąt osiem stalli rzeźbionych w sceny ze Starego Testamentu i z życia Chrystusa. W lewym ramieniu transeptu stoi sarkofag świętego Łukasza Ewangelisty z 1313 roku, z marmurów i alabastru.
Kaplica świętego Prosdocima pochodzi z VI wieku, z czasów pierwszej bazyliki. Na prawo od prezbiterium znajduje się kaplica Pietà, arcydzieło genueńskiego rzeźbiarza Filippa Parodiego, z grupą, która wygląda, jakby uderzył w nią powiew wiatru.
Historia zaczyna się w miejscu, gdzie pochowano świętą Justynę, umęczoną w 304 roku. W VI wieku zbudowano tu pierwszą bazylikę, która runęła podczas trzęsienia ziemi w 1117 roku, a obok urósł wielki klasztor benedyktynów.
Obecny kościół zaczęto w 1501 roku na terenie bagnistym, „pełnym wewnętrznych przepaści”. Różni architekci przekazywali sobie pałeczkę, aż w 1606 roku bazylikę konsekrowano. W Padwie wciąż mówi się „te si longo come la fabrica de Santa Giustina”: jesteś powolny jak budowa.
Za Napoleona mnichów wypędzono, a ponad trzy czwarte dóbr artystycznych powędrowało do Francji. By zapobiec rozbiórce, biskup zamienił bazylikę w parafię. Benedyktyni wrócili w XX wieku.
Koniecznie zobacz
• Męczeństwo świętej Justyny Veronesego.
• Drewniany chór.
• Sarkofag świętego Łukasza.
• Kaplicę Pietà.
Czy wiesz, że…?
• Wewnętrzne czasze transeptu dodano około 1605 roku, za radą Scamozziego, by uzyskać doskonałą akustykę.
• Ciało świętej Justyny złożono pod ołtarzem głównym 7 października 1627 roku.