Opis
Opactwo Praglia to wciąż żywy klasztor benedyktyński u stóp Wzgórz Euganejskich, na wsi pod Padwą, między Teolo a Abano Terme. Za murami kryją się renesansowa bazylika, cztery różne krużganki i wspólnota mnichów, którzy odnawiają dawne księgi.
Trasa prowadzi przez cztery krużganki, każdy z własnym charakterem. Pierwszy to krużganek botaniczny, wejściowy, z kolumnami na przemian z czerwonego marmuru i białego kamienia: kiedyś uprawiano tu rośliny. Po stronie północnej brama miłosierdzia przypomina o gościnności, która była powołaniem opactwa.
Krużganek wiszący jest najciekawszy: dziedziniec wspiera się na czterech filarach i składa się z czterech pochyłych płaszczyzn, zaprojektowanych tak, by zbierać deszczówkę do wielkiej cysterny pod spodem. Wokół rozmieszczono najważniejsze pomieszczenia: kościół, monumentalny refektarz, dawną bibliotekę i salę kapitularną.
Krużganek podwójny, czyli klauzurowy, ma dwie kondygnacje jednakowych arkad. Krużganek gospodarczy po stronie zachodniej był natomiast dziedzińcem roboczym, z dużym klepiskiem i narzędziami do uprawy okolicznych pól.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, od 1954 roku bazylika mniejsza, został zaprojektowany przez Tullia Lombarda pod koniec XV wieku, a potem przebudowany przez Andreę Moroniego. Apsyda pochodzi z około 1530 roku i jest dziełem Domenica Campagnoli. Opactwo mieści też Bibliotekę Narodową.
Klasztor powstał w 1080 roku z woli rodu Maltraverso pod nazwą Pratalia, czyli „łąki”: przez stulecia był rolniczym motorem okolic Padwy. Całkowita przebudowa rozpoczęła się w 1469 roku.
Napoleon skasował go w 1810 roku, a Poliptyk z Praglii Giovanniego d'Alemagna i Antonia Vivariniego trafił do Pinakoteki Brera. Ponownie otwarty przez Austriaków i znów zamknięty przez Włochy w 1867 roku, wrócił do benedyktynów dopiero w 1904 roku.
Dziś to ośrodek doskonałości w konserwacji dawnych ksiąg, rękopisów i pergaminów. Antonio Fogazzaro umieścił tu część akcji powieści Piccolo mondo moderno. Opowiada się też, że sufit biblioteki jest ośmiokątny na pamiątkę „ośmiu dni Boga”: sześciu dni pracy, siódmego dnia odpoczynku i ósmego dnia zmartwychwstania.
Trasa prowadzi przez cztery krużganki, każdy z własnym charakterem. Pierwszy to krużganek botaniczny, wejściowy, z kolumnami na przemian z czerwonego marmuru i białego kamienia: kiedyś uprawiano tu rośliny. Po stronie północnej brama miłosierdzia przypomina o gościnności, która była powołaniem opactwa.
Krużganek wiszący jest najciekawszy: dziedziniec wspiera się na czterech filarach i składa się z czterech pochyłych płaszczyzn, zaprojektowanych tak, by zbierać deszczówkę do wielkiej cysterny pod spodem. Wokół rozmieszczono najważniejsze pomieszczenia: kościół, monumentalny refektarz, dawną bibliotekę i salę kapitularną.
Krużganek podwójny, czyli klauzurowy, ma dwie kondygnacje jednakowych arkad. Krużganek gospodarczy po stronie zachodniej był natomiast dziedzińcem roboczym, z dużym klepiskiem i narzędziami do uprawy okolicznych pól.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, od 1954 roku bazylika mniejsza, został zaprojektowany przez Tullia Lombarda pod koniec XV wieku, a potem przebudowany przez Andreę Moroniego. Apsyda pochodzi z około 1530 roku i jest dziełem Domenica Campagnoli. Opactwo mieści też Bibliotekę Narodową.
Klasztor powstał w 1080 roku z woli rodu Maltraverso pod nazwą Pratalia, czyli „łąki”: przez stulecia był rolniczym motorem okolic Padwy. Całkowita przebudowa rozpoczęła się w 1469 roku.
Napoleon skasował go w 1810 roku, a Poliptyk z Praglii Giovanniego d'Alemagna i Antonia Vivariniego trafił do Pinakoteki Brera. Ponownie otwarty przez Austriaków i znów zamknięty przez Włochy w 1867 roku, wrócił do benedyktynów dopiero w 1904 roku.
Dziś to ośrodek doskonałości w konserwacji dawnych ksiąg, rękopisów i pergaminów. Antonio Fogazzaro umieścił tu część akcji powieści Piccolo mondo moderno. Opowiada się też, że sufit biblioteki jest ośmiokątny na pamiątkę „ośmiu dni Boga”: sześciu dni pracy, siódmego dnia odpoczynku i ósmego dnia zmartwychwstania.