Piazza dei Frutti

Piazza dei Frutti

Piazza dei Frutti. (Open kaart)

Omschrijving

Piazza della Frutta (of ‘delle Frutta’, zoals het historische bord zegt) is het marktplein aan de noordkant van het Palazzo della Ragione, in het centrum van Padua. Elke ochtend loopt het vol met kramen met groente en fruit, zoals al sinds eind twaalfde eeuw.

Samen met de naburige Piazza delle Erbe vormt het al eeuwen het handelscentrum van de stad, en samen herbergen ze een van de grootste markten van Italië. Boven de kramen rijzen het massieve Palazzo della Ragione en de Torre degli Anziani op.

In het midden staat de middeleeuwse Colonna del Peronio. Het kapiteel heeft op de hoeken een pompoen, een palm, een kweepeer en een perenboom; bovenop een kleine obelisk van Istrisch steen met het stadswapen, de heilige Prosdocimus en een oude windvaan.

De naam komt misschien van de ‘perones’, de leren schoenen die er vlakbij werden verkocht. De zuil droeg misschien een zonnedak of gaf aan waar de kramen moesten staan. Bijna een eeuw lang stond ze op de Prato della Valle; pas halverwege de jaren negentig keerde ze terug naar haar plek.

Elke trap van het Palazzo della Ragione was genoemd naar wat er aan de voet werd verkocht: de Scala dei Osei, van de vogels, voor gevogelte en wild, en de Scala dee Erbe voor groente en fruit. Op de hoek van het paleis, in de Canton dee Busie, de hoek van de leugens, zijn de oude Paduaanse maten in steen gehouwen, om oneerlijke verkopers te ontmaskeren.

Op de eerste donderdag van mei, de ‘zoba masa’, zette het gilde van de strazzaroli, de uitdragers, hier de klimmast op. Er waren een beurs en een paar handschoenen te winnen, en het feest heette ‘della Borsa’, van de beurs: een marmeren beurs herinnert er nog aan op het gebouw op de hoek van de Via Marsilio da Padova en de Via Gorizia.

Aan het plein liggen enkele van de oudste winkels van de stad, zoals de apotheek ‘Ai due catini d'oro’, die al in de achttiende eeuw open was onder de loggia van het Palazzo del Consiglio. Hier kreeg in 1984 de secretaris van de Italiaanse Communistische Partij, Enrico Berlinguer, tijdens een toespraak een beroerte: hij stierf vier dagen later.