Omschrijving
De Hortus Botanicus van Padua, gesticht in 1545, is de oudste botanische tuin ter wereld die nog op zijn oorspronkelijke plek ligt, in het historische centrum, op een steenworp van de Prato della Valle. Sinds 1997 UNESCO-werelderfgoed, verbindt hij een renaissancetuin met een grote moderne glazen kas.
Het hart is de Orto antico, nog zoals in het oorspronkelijke ontwerp: een vierkant in een cirkel, omsloten door een ronde muur, verdeeld in vier perkenvakken met in het midden een bassin voor waterplanten. In de hele tuin groeien meer dan 6.000 planten van 3.500 soorten.
De muur heeft een heel concrete reden: hij werd in 1552 opgetrokken tegen nachtelijke diefstallen. De planten waren zeldzaam en de geneesmiddelen die ervan werden gemaakt duur, en zelfs zware straffen schrokken de dieven niet af.
Van de historische bomen is de oudste de Palm van Goethe, geplant in 1585 en beschermd in een achthoekige kas. De Duitse dichter zag hem in 1786 en haalde er een inzicht uit voor zijn essay over de metamorfose van planten. Ernaast staan een oosterse plataan uit 1680, door een blikseminslag hol vanbinnen, en een ginkgo uit 1750.
Buiten de muur ligt de Giardino della Biodiversità, geopend in 2014: een glazen kas van 100 meter lang en 18 meter hoog, met meer dan 1.300 soorten van over de hele wereld, ingedeeld naar klimaatzones, van tropisch regenwoud tot woestijn. Het warme water komt uit een put van 284 meter diep.
Sinds 1835 heeft de tuin ook een bibliotheek en een herbarium, nu een museum met zo'n 500.000 exemplaren: gedroogde planten, algen, paddenstoelen, mossen, zaden en vruchten uit Europa, Azië, Afrika en Amerika.
De tuin ontstond uit medische noodzaak. In de zestiende eeuw werden de planten die de klassieke artsen noemden vaak verward, met fouten en bedrog die gevaarlijk waren voor patiënten: professor Francesco Bonafede vroeg om een tuin waar studenten de ‘simplicia’ leerden herkennen, de echte geneeskrachtige planten.
Via Padua kwamen planten als de ginkgo, de magnolia, de aardappel, de jasmijn en de zonnebloem Italië binnen. De robinia van de tuin, uit 1662, was de eerste die in Italië werd geplant, en in 1750 werd de soort uit haar zaden naar Duitsland gebracht op verzoek van Maria Theresia van Oostenrijk.
Niet missen
• Orto antico.
• Palm van Goethe.
• Oosterse plataan.
• Giardino della Biodiversità.
Wist je dat?
Op de ginkgo, een mannelijk exemplaar, werd rond het midden van de negentiende eeuw een vrouwelijke tak geënt om die aan de studenten te laten zien.
In een van de bassins leeft het wortelloos kroos, de kleinste bloeiende plant van Europa: een blaadje van een millimeter, zonder wortels.
Het hart is de Orto antico, nog zoals in het oorspronkelijke ontwerp: een vierkant in een cirkel, omsloten door een ronde muur, verdeeld in vier perkenvakken met in het midden een bassin voor waterplanten. In de hele tuin groeien meer dan 6.000 planten van 3.500 soorten.
De muur heeft een heel concrete reden: hij werd in 1552 opgetrokken tegen nachtelijke diefstallen. De planten waren zeldzaam en de geneesmiddelen die ervan werden gemaakt duur, en zelfs zware straffen schrokken de dieven niet af.
Van de historische bomen is de oudste de Palm van Goethe, geplant in 1585 en beschermd in een achthoekige kas. De Duitse dichter zag hem in 1786 en haalde er een inzicht uit voor zijn essay over de metamorfose van planten. Ernaast staan een oosterse plataan uit 1680, door een blikseminslag hol vanbinnen, en een ginkgo uit 1750.
Buiten de muur ligt de Giardino della Biodiversità, geopend in 2014: een glazen kas van 100 meter lang en 18 meter hoog, met meer dan 1.300 soorten van over de hele wereld, ingedeeld naar klimaatzones, van tropisch regenwoud tot woestijn. Het warme water komt uit een put van 284 meter diep.
Sinds 1835 heeft de tuin ook een bibliotheek en een herbarium, nu een museum met zo'n 500.000 exemplaren: gedroogde planten, algen, paddenstoelen, mossen, zaden en vruchten uit Europa, Azië, Afrika en Amerika.
De tuin ontstond uit medische noodzaak. In de zestiende eeuw werden de planten die de klassieke artsen noemden vaak verward, met fouten en bedrog die gevaarlijk waren voor patiënten: professor Francesco Bonafede vroeg om een tuin waar studenten de ‘simplicia’ leerden herkennen, de echte geneeskrachtige planten.
Via Padua kwamen planten als de ginkgo, de magnolia, de aardappel, de jasmijn en de zonnebloem Italië binnen. De robinia van de tuin, uit 1662, was de eerste die in Italië werd geplant, en in 1750 werd de soort uit haar zaden naar Duitsland gebracht op verzoek van Maria Theresia van Oostenrijk.
Niet missen
• Orto antico.
• Palm van Goethe.
• Oosterse plataan.
• Giardino della Biodiversità.
Wist je dat?
Op de ginkgo, een mannelijk exemplaar, werd rond het midden van de negentiende eeuw een vrouwelijke tak geënt om die aan de studenten te laten zien.
In een van de bassins leeft het wortelloos kroos, de kleinste bloeiende plant van Europa: een blaadje van een millimeter, zonder wortels.