Omschrijving
De San Clemente is het kleine middeleeuwse kerkje dat tussen de huizen aan de Piazza dei Signori in Padua is geklemd, recht tegenover de Torre dell'Orologio. Van buiten zie je alleen de gevel, maar binnen vertelt het eeuwen leven van het plein en zijn kooplieden.
De gevel is verdeeld door hoge pilasters met korinthische kapitelen en rijke festoenen, onder een fronton met de beelden van de heiligen Clemens, Justina en Daniël. Boven het portaal opent zich een groot roosvenster, omringd door terracottaversieringen uit de twaalfde-dertiende eeuw.
Lager zit een klein veertiende-eeuws medaillon met Sint-Clemens in hoogreliëf. In de nissen dragen de beelden van Sint-Eligius en Johannes de Doper, uit 1696, de emblemen van de fraglie, de ambachtsgilden. Opzij rijst een neobarokke klokkenmuur op.
Binnen eindigt een zaal met een gewelf in de vorm van een omgekeerde scheepsromp in een kleine vierkante apsis. Op het hoofdaltaar uit 1782 staat het altaarstuk Sint-Clemens tussen de engelen van Luca Ferrari da Reggio. Bij de ingang hangt een fresco dat wordt toegeschreven aan Jacopo Bellini.
Het leukste detail is het altaar van Sint-Antonius, betaald door de "fratelea casolinorum", het gilde van de vleeswarenverkopers: op het reliëf verschijnt Johannes de Doper met de werktuigen van hun vak. Onder de andere werken is een Overhandiging van de sleutels aan Petrus van Pietro Damini.
Het waren juist de gilden van de nabije markten die de kerk lieten groeien, met opdrachten voor altaren en restauraties. In de zestiende eeuw, bij de herinrichting van het plein, werd het middeleeuwse gebouw flink verbouwd, en daarna nog eens in de zeventiende en achttiende eeuw.
De oorsprong verliest zich in de legende: volgens een oude overlevering werd de kerk in de vijfde eeuw aan Padua geschonken door de gemeenschappen van Rivoalto en Dorsoduro, de eerste kernen van Venetië, gesticht door Paduanen, als dank. Het eerste document dat haar noemt, dateert uit 1190.
Hier ligt de Paduaanse beeldhouwer Tiziano Minio begraven, en vanaf 1386 werd hier de overwinning van Francesco da Carrara op Antonio della Scala herdacht.
De gevel is verdeeld door hoge pilasters met korinthische kapitelen en rijke festoenen, onder een fronton met de beelden van de heiligen Clemens, Justina en Daniël. Boven het portaal opent zich een groot roosvenster, omringd door terracottaversieringen uit de twaalfde-dertiende eeuw.
Lager zit een klein veertiende-eeuws medaillon met Sint-Clemens in hoogreliëf. In de nissen dragen de beelden van Sint-Eligius en Johannes de Doper, uit 1696, de emblemen van de fraglie, de ambachtsgilden. Opzij rijst een neobarokke klokkenmuur op.
Binnen eindigt een zaal met een gewelf in de vorm van een omgekeerde scheepsromp in een kleine vierkante apsis. Op het hoofdaltaar uit 1782 staat het altaarstuk Sint-Clemens tussen de engelen van Luca Ferrari da Reggio. Bij de ingang hangt een fresco dat wordt toegeschreven aan Jacopo Bellini.
Het leukste detail is het altaar van Sint-Antonius, betaald door de "fratelea casolinorum", het gilde van de vleeswarenverkopers: op het reliëf verschijnt Johannes de Doper met de werktuigen van hun vak. Onder de andere werken is een Overhandiging van de sleutels aan Petrus van Pietro Damini.
Het waren juist de gilden van de nabije markten die de kerk lieten groeien, met opdrachten voor altaren en restauraties. In de zestiende eeuw, bij de herinrichting van het plein, werd het middeleeuwse gebouw flink verbouwd, en daarna nog eens in de zeventiende en achttiende eeuw.
De oorsprong verliest zich in de legende: volgens een oude overlevering werd de kerk in de vijfde eeuw aan Padua geschonken door de gemeenschappen van Rivoalto en Dorsoduro, de eerste kernen van Venetië, gesticht door Paduanen, als dank. Het eerste document dat haar noemt, dateert uit 1190.
Hier ligt de Paduaanse beeldhouwer Tiziano Minio begraven, en vanaf 1386 werd hier de overwinning van Francesco da Carrara op Antonio della Scala herdacht.